Titel

Tussen Harmoniepark en de Leien hebben langs de Mechelse steenweg grote herenwoningen vaak plaats gemaakt voor appartementsgebouwen uit het interbellum en nadien. De vlakke gevelwanden vormen er samen een stedelijke spelonk zonder veel porositeit. Tussen de Heilige-Geestkerk en muziekacademie staat een goed ingenesteld kantoorvolume uit de jaren 60 met een rationele betonstructuur gespekt door aberraties en onvoorspelbaarheden. Het gebouw was hermetisch en werkte niet mee aan de straat. Het was energetisch problematisch en de beperkte open ruimte op de site volledig geasfalteerd op de ondergrondse parking. De enige nabije volle grond was overbouwd door een eenlaags langgerekt bergingsvolume van de kerk.

Door in overleg te gaan met de kerk en de aanbouwsels af te breken wordt de kans op een tuin tot tegen de steunberen vrij gelegd. De nieuwe buurttuin biedt een uitstap vanuit de stedelijke engte die wordt ingeleid door een dubbelhoge loggia als bij portici in Bologna. Deze ontmoetingsplek aan de straat zet het laagdrempelig gelijkvloers programma in met koffiebar, een gedeeld onthaal, polyvalente foyer en vergaderplekken. Twee ruim uitgesneden vides verbinden de lunchruimte en bibliotheek met het aldus ruimtelijk gemaakte gelijkvloers. Erboven worden de individuele kantoren voor advocaten afgewisseld met verdiepingen met co-werkplekken.

De schoonheid van het betonnen karkas, voorheen verscholen achter flinterdunne steriele bekledingen, wordt maximaal vrij gelegd. Waar beton, dat zich eerst binnen bevond, buiten komt te staan worden aanhalingen als betondekking en sculpturale (kunst)kolomomhullingen toegepast. De ontmoeting van het structurele ritme en dat van de asynchrone geïsoleerde gevelschil, uit eenvoudig rood gebakken klei, zorgt voor veel variatie. Rode en papier witte schaduwdoeken brengen plezier boven op de zon. Het houten buiten- en binnen schrijnwerk kenmerken de huiselijke interieurs. Tegels en tapijt, met de kleur van rode aarde, bepalen de werkvloer.

ono Architectuur werd opgericht in 2007 en wordt geleid door Gert Somers, Jonas Lindekens en Sara Verleye in een divers team van een tiental architecten.

Het werk varieert van scenografieën, interieuropdrachten en woningen tot grootschaligere woningbouwopgaves, publieke gebouwen, complexe projecten rond hergebruik en beschermd erfgoed. ono architectuur is betrokken in verschillende samenwerkingen voor nieuwe stedelijke bouwblokken. De architectuur is genereus voor de stad, het dorp en het landschap. Niet zelden verschuift de ontwerpaandacht naar het specifiek vorm- en betekenis geven aan tektoniek vandaag. Een diepgaande kennis van maken leidt tot een begrijpelijke manier van bouwen.

De projecten zijn breed gepubliceerd, meerdere malen bekroond en gepresenteerd in lezingen en tentoonstellingen doorheen Europa. De architectuurpraktijk werd met essays rond hergebruik, transformatie van constructies, interieur en beschermd erfgoed geselecteerd voor conferenties. De vennoten hebben ervaring met lesgeven aan de Vrije Universiteit Brussel en TU Delft en werden uitgenodigd voor verschillende jury’s.

Het ORFEO String Quartet

Met het Orfeo String Quartet slaan 4 topmuzikanten de handen in elkaar en vormen ze een ambitieus strijkkwartet waarmee ze ongekende horizonten gaan verkennen in de wereld van kamermuziek. Het kwartet is ontstaan uit het gerenommeerde ORFEO ORCHESTRA.  Deze nieuwe formatie markeert een nieuw hoofdstuk voor de aanvoerders van de strijkerssectie van het orkest, die hun krachten bundelen in een intiemer setting om de prachtige wereld van het strijkkwartetrepertoire te verkennen.

Het kwartet bestaat uit ervaren muzikanten:                                                                                      Jo Vercruysse op eerste viool, Ann Lafaille op tweede viool, Mattijs Roelen op altviool en Christoph Bunzendahl op cello.

Samen brengen zij hun talent, passie en een diepgewortelde muzikale connectie naar het podium, wat resulteert in een krachtige en expressieve klank.

Orfeo String Quartet wil vergeten topwerken voor strijkkwartet uit de twintigste eeuw opnieuw onder de aandacht brengen, als eerste project kozen voor het werk van de zwarte Amerikaanse componiste Florence Price.